اونی که میخواستم چرا تنهام گذاشت

مگه یه روز نمیگفت ارزویه داشتنه منو داشت

اونی که میخواستم چرا تنهام گذاشت

مگه یه روز دلشو تو دستام نذاشت

اونی که میخواستم چرا تنهام گذاشت

مگه از من به جز عشق چی میخواست

اونی که میخواستم چرا تنهام گذاشت

 تنهام گذاشت ..... چون منو نمی خواست

اگه تو بخوای غرورمم می شکنم ؛ فقط تو تنهام نزار....

اگه تو بخوای میمیرم برات ؛ فقط تو پیشم بمون...

اگه تو بخوای تک تک ستار های آسمون رو می چینم برات ؛ فقط تو پیشم بمون....

 تنهام نزار دیگه!...آخه من چه بدی در حقت کردم؟!...چرا تنهام می زاری؟...مگه خوبت نبودم؟!....

مگه تو نمی گفتی:اگه تموم دنیارم  به من بدن هیچ وقت تنهات نمی زارم!...پس چی شد؟!...خودت داری تنهام می زاری!...عشقم ؛ مهربونم ؛  مگه نمی دونی من بی تو نمیتونم زنده بمونم!...

مگه نمی دونی دلیل بودنم فقط تویی؟!

مهربونم پس چرا تنهام گذاشتی؟!...

ان قدر زجر کشیدم زجهان سیر شدم/ صورت گرچه جوان است ولی پیر شدم .

دو چشم خسته اش از اشك تر بود
ز روي دفترم چون ديده بر داشت
غمي روي نگاهش رنگ مي باخت
حديثي تلخ در آن يك نظر داشت
مرا حيران از اين نازكدلي كرد
مگر اين نغمه ها در او اثر داشت ؟
چا دل را به خاكستر نشانيد؟
اگر از سوز پنهانش خبر داشت
نخستين بار خود آمد به سويم
كه شوقي در دل و شوري به سر داشت
سپردم دل به دست او چو ديدم
كه غير از دلبري چندين هنر داشت
دل زيباپرست من ز معشوق
تمناي نگاهي مختصر داشت
نگاهش آسماني بود و افسوس
كه در سينه دلي بيدادگر داشت!
پر پروانه اي را سوخت اين شمع
كه جانان را ز جان محبوب تر داشت
به پايش شاعري افتاد و جان داد
كه آفاق هنر را زير پر داشت
نمي داند دل پر درد شاعر
چه آتش ها به جان زين رهگذر داشت
ولي داند : « ........» تاج سر بود
اگر غير از محبت سيم وزر داشت!

مرا گويد مخوان شعر غم انگيز
كه حسرت عقده گردد در گلويم!
خدا را ، با كه گويم كاين ستمگر
غمم را هم نمي خواهد بگويم!

اگـر میبینی شــــــادم ، خندانم ، با این وجود اين همه غم و غصه در دل دارم

تنها به امید بودن توست

اگر ميبيني آرامم ، سر به زير ، ساكت و گوشه گير ، فقط بي تابي ست

 كه از سوي تو در دلم نشسته است

اگر دیدی گریانم ، خسته ام ، شکسته ام ، پریشانم ، بدان که بدجور دلم

هــــــــــوای تو را کرده است و دلـــــــم دیگر طاقت دوری را ندارد

اگر دیدی نیستم ، نه صــــــــدایی و نه خبری از مــــــن نیست بدان که

از عشق تو مرده ام........

 کلام یاس ونفرین مدامم ورد لب بود

نبودم لحظه ای شاد تو شبهای غم اباد
ز هجران تو فریاد نکردی از دلم یاد
نکردی از دلم یاد ز هجران تو فریاد

من تنها و دل سرد کشیدم نعره درد
از این عشق دروغین از این رخساره زرد
از این بی همدلی ها دلی دارم پریشان
تو که هرگز نبودی ندیم ما غریبان

نبودم لحظه ای شاد تو شبهای غم اباد
ز هجران تو فریاد نکردی از دلم یاد
نکردی از دلم یاد ز هجران تو فریاد

دلم از جنس شیشه نزن بر ریشه تیشه
نداره تاب تیشه به رغم تیرگیشه

به چشم‌هاي من ايمان بياور اي دريا
نگاه سبز تو بگذار بي‌كران باشد

مگر نه چشم تو بايد ميان اين همه رنگ
به رنگ آبي بيرنگ آسمان باشد

كنون كه نام تو شد نام بيقراري من،
گمان مبر به صبوري مرا توان باشد

اگر چه پير مرا عاشقي در آورده‌ست
چه عيب دارد اگر عشق من جوان باشد

من از نهايت جان با تو عشق مي‌ورزم
تو فكر كن كه مرا عشق بر زبان باشد

چگونه از تو نمي گفتم اي غم شيرين!
كه شور عشق تو در چشم من عيان باشد

من از كنار تو امروز مي روم بگذار
كه داغ عشق تو همواره بي نشان باشد

مرگ،خوابي شيرين،

در آغوش خاك گرم كه جسم سرد مرا در آغوش ميگيرد

تا همه ي بي مهري ها وسردي ها و نامردي ها را به فراموشي بسپارم.

و با چه محبتي مهرش را نثارم ميكند بي منت.

و باد كه با وزش بر روي خاكم و نوازشي دلنشين آرامم مي كند

و در لابه لاي درختان برايم آوار مي خواند

و درختان برايم دست مي زنند

و حال با اين ياران ديگر احساس تنهايي نخواهم كرد.

مرگ زيباست براي جسم سردم و روح بلند پروازم

كه باز خواهد گشت در آغوش گرم وبي نهايت محبت او.

صداي در گوشم طنين انداخت

که بعد از اين با تو خواهم بود

به او گفتم کيستي؟گفت غم

فکر کردم غم عروسکي خواهد بود

که من بعدها با او بازي مي کنم

ولي بعدها فهميدم که من

عروسکي هستم در دستان غم

شب و خیلی دوست دارم

چون اونم مثل من تنهاست

 چون اونم مثل من تاریکه

اونم مثل من با سینه ای پر از غم کینه سکوت کرده

 دوست دارم همیشه تنها باشم

تنهای تنها مثل شب  

همیشه عاشق شب بودم

چون همیشه حق حقوقمو توی سکوت خودش خفه میکنه

چون چشمای خیسمو توی تاریکی خودش گم می کنه

نفسهای تندم را با حظورش درک میکنه

تنه سردم و با صداقتش گرم نگه میداره .....

من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون از غصه ی توست

یه دفعه مثل یه اهو توی صحراها رمیدی

بس که چشم تو قشنگ بود گله ی گرگ رو ندیدی

دل نبود توی دلم تورو گرگا نبینن

اونا با دندون تیز به کمینت نشینن

الهی من فدای تو چیکار کنم برای تو

اگه تو این بیابونا خاری بره به پای تو

یه دفعه مثل پرنده قفس عشقو شکستی

پرزدی تو اسمونا رفتی اون دورا نشستی

دل نبود توی دلم گم نشی تو کوچه باغا

غروبا که تاریکه نریزن سرت کلاغا

نخوره سنگی به بالت پرت نشه فکر و خیالت

من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون از غصه توست

یه دفعه مث یه گل رفتی تو دست خزون

سیل بارون و تگرگ میومد از اسمون

بردمت تورو خونه که نریزه رو سرت

که یه وقت خیس نشه یخ کنه بال و پرت

نشکنی زیر تگرگ نریزه از تویه برگ

من تموم قصه هام قصه ی توست

یه دفعه مثل یه شمع داشتی خاموش میشدی

اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی

اره پروانه شدم که پرام سوخته شه

که اتیش دل تو به دلم دوخته شه

که بسوزه پر و بالم که راحت شه خیالم

دارم از تو مینویسم تو که غم داره نگات

اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برات

اینقده میگم تا خسته شم با عشق تو شکسته شم

دیدم کسی در میزند..........

در را گشودم بر روی او..........

دیدم غم است در می زند .........

ای دوستان بی وفا ...........

ازغم بیاموزید وفا.......

غم با همه ی بیگانگی .........

هرشب به من سر می زند ...........

  شب بود شمع بودومن بودم و  غم            شب رفت وشمع سوخت ومن ماندم وغم

  قنوت چشمانت پيوندي ديرينه دارد با آسمان ...

                                                                 دعا کن عشق برگردد......